ISSN: 2630-5720 | E-ISSN: 2687-346X
Tip 2 Diyabetik Makroalbüminürik Hastalarda Makroalbüminüri Reresyonun Değerlendirilmesi []
. 2010; 50(3): 111-116

Tip 2 Diyabetik Makroalbüminürik Hastalarda Makroalbüminüri Reresyonun Değerlendirilmesi

Akın Dayan1, Yaşar Sertbaş2, Sami Sabri Bulgurlu3, Gül Babacan Abanonu3, Refik Demirtunç4
1Haydarpaşa Numune Eğ. Ve Araşt. Hast., Aile Hekimliği Bölümü, Uzman Doktor; İstanbul
2Fatih Sultan Mehmet Eğ. Ve Araşt. Hast., İç Hastalıkları Kliniği, Uzman Doktor; İstanbul
3Haydarpaşa Numune Eğ. Ve Araşt. Hast., 3. İç Hastalıkları Kliniği, Uzman Doktor; İstanbul
4Haydarpaşa Numune Eğ. Ve Araşt. Hast., 3. İç Hastalıkları Kliniği, Klinik Şefi, Doçent Doktor; İstanbul

GİRİŞ ve AMAÇ: Diyabetik nefropati, son dönem böbrek yetmezliğinin en önemli nedenlerinden biridir. Yoğun ve çok yönlü tedavi yaklaşımları ile hastalığın ilerlemesi yavaşlatılabilir ve hatta bazı durumlarda geriletilebilir. Çalışmamızda olağan klinik pratiğimizde izlediğimiz aşikar diyabetik nefropatisi bulunan tip 2 diyabetik hastalarda makroalbüminüri regresyonunun insidansı ve prediktörleri araştırılmıştır.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Kliniğimizde 3-6 yıl süre ile (ortalama: 4.1±1.0 yıl) Tip 2 diyabetes mellitus tanısı ile takipli, kalıcı makroalbüminürisi (idrar albümin atılımı (İAA) ?300 mg/24 saat) bulunan 37 erişkin hasta, hasta bilgileri hastane kayıtlarından elde edilmek suretiyle çalışmaya dahil edilmiştir. Takip sonrasında hastalar, İAA’nın 300 mg/24 saat’in altına inmesine veya 300 mg/24 saat ve üzerinde sebat etmesine göre iki gruba ayrılmış, her iki grubun laboratuvar ve klinik parametreleri karşılaştırılmıştır.
BULGULAR: Çalışmaya katılanların yaş ortalaması 62,6 ± 8,4 yıl, diyabet süresi 12,0 ±7,8 yıldı. Tüm hastalar insülin tedavisi almaktaydı. İAA 14 hastada (%38) 300 mg/24 saat’in altına geriledi. İAA’da gerileme görülen hastaların albüminüri seviyelerinde %71’lik azalma, makroalbüminürisi devam eden hastaların albüminüri seviyelerinde %228’lik artış saptandı. Kreatinin klirensi her iki grupta da benzer oranda düşüş gösterdi (sırasıyla: %22 ve %17; p=0,835). İdrar albümin atılımındaki yüzde değişim, bazal ve takip sonrası HbA1c (sırasıyla: r =0,37 p=0,023 ve r =0,58 p<0,001) ve takip sonrası trigliserid düzeyleri ile pozitif korelasyon gösterdi. Makroalbüminürisi gerileme gösteren grupta takip sonrası HbA1c ve ürik asit seviyeleri belirgin olarak düşük iken bazal parametrelerde gruplar arasında anlamlı farklılık yoktu. Regresyon analizine göre takip sonrası HbA1c, albüminüri düzeyi için belirleyici yegane faktördü (OR: 8.0, 1.1-59.9, p=0.043).
TARTIŞMA ve SONUÇ: Makroalbüminürisi bulunan Tip 2 DM hastalar›nda makroalbüminüri regresyonunda etkili olan en önemli faktör iyi glisemik kontroldür.

Anahtar Kelimeler: Diyabetik nefropati, glisemik kontrol, albüminüri.

Evaluation of macroalbuminuria Regression in Type 2 Diabetic Macroalbuminuric Patients

Akın Dayan1, Yaşar Sertbaş2, Sami Sabri Bulgurlu3, Gül Babacan Abanonu3, Refik Demirtunç4
1Haydarpaşa Numune Eğ. Ve Araşt. Hast., Aile Hekimliği Bölümü, Uzman Doktor; İstanbul
2Fatih Sultan Mehmet Eğ. Ve Araşt. Hast., İç Hastalıkları Kliniği, Uzman Doktor; İstanbul
3Haydarpaşa Numune Eğ. Ve Araşt. Hast., 3. İç Hastalıkları Kliniği, Uzman Doktor; İstanbul
4Haydarpaşa Numune Eğ. Ve Araşt. Hast., 3. İç Hastalıkları Kliniği, Klinik Şefi, Doçent Doktor; İstanbul

INTRODUCTION: Diabetic nephropathy is the leading cause of end-stage renal disease. Intensive multifactorial treatments can slow the progression of disease and even reverse it in some instances. In this study the incidence and predictors of regression of macroalbuminuria in patients with type 2 diabetes overt diabetic nephropathy were inves tigated in our routine clinical practice.
METHODS: Thirty seven diabetic patients with persistent macroalbuminuria (urinary albumin excretion, UAE ?300 mg/24 hrs) who followed for 3-6 years (mean: 4.1±1.0 years) in our clinic were included; patient’s data was obtained from hospital records. Patients has divided into two groups according to the degree of UAE: <300 mg/24 hrs and ?300 mg/24 hrs. Baseline and follow-up laboratory and clinical parameters were compared between two groups.
RESULTS: Mean age was 62.6 ± 8.4 years and duration of diabetes was 12.0 ± 7.8 years. All patients in the study were using insulin. UAE regressed in 14 patients (38%) to <300 mg/24 hrs. UAE decreased by 71% in regressors and increased by 228% in patients remaining macroalbuminuric. Creatine clearance was similarly decreased in both groups (22% vs. 17%, p=0.835). The percent change in UAE correlated positively with basal and follow-up levels of HbA1c (r=0.37, p=0.023 and r=0.58, p<0.001) and with follow-up triglyceride (r=0.37, p=0.024). Follow-up HbA1c and uric acid levels were significantly lower in regressors whereas baseline parameters were not significantly different between the groups. In regression analysis follow-up HbA1c was the only significant predictor of the level of albuminuria (OR: 8.0, 1.1-59.9, p=0.043).
DISCUSSION AND CONCLUSION: Better glycemic control was the sole predictor of regression from macroalbuminuria in type 2 diabetic patient with macroalbuninuria.

Keywords: Diabetic nephropathy, glycemic control, albuminuria.

Akın Dayan, Yaşar Sertbaş, Sami Sabri Bulgurlu, Gül Babacan Abanonu, Refik Demirtunç. Evaluation of macroalbuminuria Regression in Type 2 Diabetic Macroalbuminuric Patients. . 2010; 50(3): 111-116

Sorumlu Yazar: Akın Dayan, Türkiye
LookUs & Online Makale