INTRODUCTION: Type 1 Diabetes Mellitus (T1DM) is a chronic metabolic disorder that is frequently encountered in childhood, arising from immune-mediated impairment of pancreatic β-cell function. Th1 responses are predominantly associated with autoimmune mechanisms within T helper (Th) cell subsets, while Th2 responses are primarily involved in allergic diseases. The balance between Th1 and Th2 pathways may reflect a potential inverse relationship between autoimmune and atopic conditions. Therefore, this study aimed to assess the prevalence of atopy among children and adolescents with T1DM.
METHODS: This study included 30 children diagnosed with T1DM and 100 healthy children. The presence of atopy was assessed using the International Association of Asthma and Allergies in Childhood (ISAAC) questionnaire. Additionally, atopy indicators included physician-confirmed diagnoses, serum total immunoglobulin E (IgE) concentrations, and peripheral eosinophil counts.
RESULTS: The prevalence of atopy, serum IgE levels, and eosinophil counts were similar between the diabetic and control groups.
DISCUSSION AND CONCLUSION: There was no significant difference in atopy prevalence between the diabetic and control groups. These findings indicate that the classical Th1/Th2 paradigm alone cannot fully explain the complex relationship between autoimmunity and atopy. Future studies should investigate the roles of Th2, Th17, Treg, and NK cell subsets in the pathogenesis of T1DM, with a focus on their functions and genetic profiles. Comprehensive multicenter studies integrating immune cell analyses, cytokine profiling, and environmental factors will be essential for clarifying the mechanisms linking autoimmune and atopic diseases.

Keywords: Type 1 Diabetes Mellitus, Atopy, Allergy and Immunology, Child

Tip 1 Diyabet Mellituslu Çocuklarda Atopi: Tek Merkezli Bir Çalışma

GİRİŞ ve AMAÇ: Tip 1 Diyabet Mellitus (T1DM), pankreas β-hücre fonksiyonunun bağışıklık sistemi aracılığıyla bozulmasından kaynaklanan ve sıklıkla çocukluk çağında görülen kronik bir metabolik bozukluktur. Th1 yanıtları, ağırlıklı olarak T yardımcı (Th) hücre alt kümelerindeki otoimmün mekanizmalarla ilişkilendirilirken, Th2 yanıtları öncelikle alerjik hastalıklarda rol oynar. Th1 ve Th2 yolları arasındaki denge, otoimmün ve atopik durumlar arasında potansiyel bir ters ilişkiyi yansıtabilir. Bu nedenle, bu çalışma T1DM'li çocuk ve ergenlerde atopinin yaygınlığını değerlendirmeyi amaçlamıştır.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu çalışmaya Tip 1 diyabet tanısı konmuş 30 çocuk ve 100 sağlıklı çocuk dahil edildi. Atopinin varlığı, Uluslararası Çocukluk Çağı Astım ve Alerjileri Birliği (ISAAC) anketi kullanılarak değerlendirildi. Ek olarak, atopi göstergeleri arasında hekim tarafından doğrulanmış tanılar, serum toplam immünoglobulin E (IgE) konsantrasyonları ve periferik eozinofil sayıları yer aldı.
BULGULAR: Diyabetli ve kontrol grupları arasında atopinin yaygınlığı, serum IgE düzeyleri ve eozinofil sayıları benzerdi.
TARTIŞMA ve SONUÇ: Diyabetli ve kontrol grupları arasında atopinin yaygınlığında anlamlı bir fark yoktu. Bu bulgular, klasik Th1/Th2 paradigmasının tek başına otoimmünite ve atopi arasındaki karmaşık ilişkiyi tam olarak açıklayamadığını göstermektedir. Gelecekteki çalışmalar, T1DM'nin patogenezinde Th2, Th17, Treg ve NK hücre alt gruplarının rollerini, fonksiyonlarına ve genetik profillerine odaklanarak araştırmalıdır. Otoimmün ve atopik hastalıkları birbirine bağlayan mekanizmaları açıklığa kavuşturmak için immün hücre analizlerini, sitokin profillemesini ve çevresel faktörleri entegre eden kapsamlı çok merkezli çalışmalar şart olacaktır.

Anahtar Kelimeler: Tip 1 Diyabetes Mellitus, Atopi, Alerji ve İmmünoloji, Çocuk